Behawioralna audiometria

behawioralna audiometria

Audiometria dziecięca jest jedną z metod diagnostyki narządu słuchu u dzieci, która umożliwia ilościowe
i jakościowe określenie ubytku słuchu, oznaczenie lokalizacji uszkodzenia i ustalenie etiologii zaburzeń słuchu.

Narząd słuchu wpływa na całościowy rozwój dziecka już od okresu płodowego, dlatego wczesna diagnostyka audiologiczna ma szczególne znacznie w prawidłowym funkcjonowaniu każdego dziecka.

OPIS BADANIA

Behawioralna audiometria należy do badań subiektywnych, które wykorzystywane są jako uzupełnienie testów obiektywnych słuchu (ABR, OAE, AI). Metoda stosowana jest szczególnie u dzieci poniżej pierwszego roku życia, niewspółpracujących, niepełnosprawnych, z mózgowym porażeniem dziecięcym, ze spektrum zaburzeń autystycznych lub z innymi obciążeniami, gdy nie ma możliwości wykonania tradycyjnej audiometrii tonalnej.

Najczęściej rodzaj zastosowanego badania u dzieci determinuje wiek dziecka, który powinien wiązać się z jego rozwojem. Jeżeli rozwój dziecka jest opóźniony, wówczas należy zastosować badania z młodszych grup wiekowych.

Reakcje dziecka na bodziec dźwiękowy w odniesieniu do wieku
Etapy rozwojowe ETAP ODRUCHOWY ETAP ODWRÓCENIA UWAGI ETAP LOKALIZACJI ŹRÓDŁA DŹWIĘKU ETAP UWARUNKOWANIA
0 – 3 miesiąc

Reakcję może wywołać ton wibrujący (zmodulowany częstotliwościowo)
o poziomie
90–60 dB HL.

4 – 5 miesiąc życia

Reakcję wywołuje bodziec o poziomie  70–40 dB HL.

6 – 9 miesiąc życia

Dziecko jest w stanie zlokalizować źródło dźwięku emitujące dźwięk o poziomie 50–20 dB HL.

12 – 24 miesiąc

Dziecko może zareagować na dźwięk o poziomie 20–10 dB HL.

 

 

Podczas badania obserwowane są reakcje dziecka na bodźce dźwiękowe w różnych pasmach częstotliwości. W zależności od wieku dziecka rodzaj badania różni się formą obserwowanych aktywności dziecka:

  1. 0 – 6 miesiąc życia: behawioralna audiometria obserwacyjna (BOA) – obserwacja reakcji dziecka na dany bodziec dźwiękowy,
  2. 5 – 36 miesiąc życia: audiometria wzmocniona bodźcem wzrokowym (VRA)

Badanie VRA składa się z dwóch części. Pierwsza część określana jest treningiem lub uwarunkowaniem, a druga testem. Żeby dziecko uwarunkować na bodziec dźwiękowy, na początku podaje się jednocześnie dźwięk o poziomie powyżej progu słyszalności (może to być fragment muzyki) i bodziec wzrokowy, którym może być poruszająca się zabawka lub „scenka” z filmu. Dziecko słyszy dźwięk  i jednocześnie widzi obraz („scenkę”). W momencie, gdy dziecko przyzwyczai się, że słyszany dźwięk skojarzony jest z daną „scenką”, wówczas zawsze po usłyszeniu dźwięku będzie poszukiwało wzrokiem miejsca, gdzie jest podawana „nagroda”. W metodzie VRA dźwięk może być podawany z jednego głośnika lub przez słuchawki na przewodnictwo powietrzne albo przez słuchawki na przewodnictwo kostne.

 

WYNIKI

Behawioralna audiometria pozwala wyznaczyć orientacyjny próg słyszenia u dziecka, a także jest pomocna w doborze protezy słuchowej, jak również ocenie korzyści z aparatów lub implantów słuchowych.

 

Menu