Klasyfikacja niedosłuchu

klasyfikacja niedosłuchu

KLASYFIKACJA NIEDOSŁUCHU

Stopień uszkodzenia słuchu określany jest na podstawie wytycznych Międzynarodowego Biura Audiofonologii (BIAP) oraz WHO z 1997 roku. Wyróżnia się uszkodzenia stopnia: lekkiego, umiarkowanego, znacznego oraz głębokiego. Wartości wyznaczane są na podstawie średniej arytmetycznej wyliczanej z czterech wartości: 500 Hz, 1000 Hz, 2000 Hz i 4000 Hz. Stopień uszkodzenia słuchu określany jest na podstawie uszkodzenia w uchu lepszym. Inną klasyfikację przyjmuje WHO (Grzesik 1994), gdzie stopień uszkodzenia określany jest w procentach. Przyjmuje się, że ubytek słuchu wynoszący 25 dB odpowiada uszkodzeniu słuchu o wartości 0%, natomiast 80 dB HL odpowiada uszkodzeniu 100%.

 

Tabela 1. Sposoby określenia stopnia uszkodzenia słuchu według wytycznych BIAP i WHO-1997 (WHO/PDH/97.3, 1997) na podstawie progu słyszalności w uchu lepszym.

STOPIEŃ USZKODZENIA SŁUCHU BIAP WHO
Prawidłowy Do 20 dB HL Do 25 dB HL
Lekki 21-40 dB HL 26-40 dB HL
Umiarkowany 41-70 dB HL 41-60 dB HL
Znaczny 71-90 dB HL 61-80 dB HL
Głęboki Ponad 90 dB HL Ponad 80 dB HL

 

Niedosłuch u dzieci – przekraczający 30 dB HL, wyznaczony dla częstotliwości 500, 1000, 2000, 4000 Hz, wymaga protezowania aparatami słuchowymi.

 

Dziecko z wrodzoną wadą słuchu powinno być zdiagnozowane do 3 miesiąca życia i zaopatrzone z protezę słuchową do 6 miesiąca życia. Taki model stwarza szanse na harmonijny rozwój dziecka i lepszą kompensację deficytów wynikających z niepełnosprawności narządu słuchu. Pierwszy rok życia jest szczególnie ważny do nabywania wzorców w rozwoju mowy i języka, rozwoju funkcji słuchowych, a także rozwoju intelektualnego oraz emocjonalnego.

Menu